เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 312 หัวใจหวั่นไหว
"อ๋อ... ที่แท้พี่แค่อยากไปเดินเล่นที่มหาวิทยาลัยตงไห่นี่เอง"
เมื่อนั่งลงตรงที่นั่งด้านหลังปีกเครื่องบิน อี้หยางตั้งใจให้เจียงหลี่หลี่นั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่าง จากมุมนี้มองออกไป จะมองเห็นทะเลหมอกพอดี
นับตั้งแต่การนั่งเครื่องบินครั้งแรกเป็นต้นมา บัดนี้แม้จะยังไม่เชี่ยวชาญขั้นตอนการขึ้นเครื่องบินเท่าใดนัก ทว่าอย่างน้อยก็ไม่ทำตัวเปิ่นเหมือนคนบ้านนอกจนกลายเป็นเรื่องน่าขันอีกแล้ว
ทุกครั้งที่นั่งเครื่องบิน อี้หยางชอบนั่งริมหน้าต่าง เครื่องบินบินอยู่เหนือชั้นเมฆ ดวงอาทิตย์สาดส่องลงบนกลุ่มเมฆที่ฟูนุ่มดั่งปุยฝ้าย บางครั้งก็เคลือบขอบทองให้แก่ดินแดนลึกลับกลางเวหาแห่งนี้ เป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่ง น่าเสียดายที่เจียงหลี่หลี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจสิ่งนี้นัก... คงเป็นเพราะนั่งเครื่องบินมาบ่อยครั้งเกินไปกระมัง
ในเวลานี้เจียงหลี่หลี่เอนพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน ส่วนสายตาของอี้หยางกลับจับจ้องอยู่ที่ตัวเธอ
ครู่ต่อมา เจียงหลี่หลี่จู่ๆ ก็หันกลับมา สบเข้ากับสายตาของอี้หยางที่กำลังมองดูตนเองพอดี จึงเอ่ยถามว่า "มีอะไรเหรอ"
เบื้องหลังของเจียงหลี่หลี่คือดวงตะวันสีทองและมวลเมฆขาวบริสุทธิ์ ตัวเธอจึงกลายเป็นภาพวาดภาพหนึ่ง
อี้หยางชะงักไปเล็กน้อย โพล่งออกมาว่า "มองพี่น่ะสิครับ"
"มองฉันทำไมกัน" บนใบหน้าของเจียงหลี่หลี่ผุดรอยยิ้มขึ้นมา