เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296 ยามเมื่อสตรีเริ่มใช้เหตุผล...
แม้ในใจของสิงอิ่งตันจะกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง ทว่าบนใบหน้ากลับไม่แสดงพิรุธใดๆ เพียงแค่ค่อยๆ ชักมือที่ตั้งท่าจะทักทายกลับมาอย่างเงียบเชียบ
จากนั้นก็มองสำรวจจ้าวเฉียงด้วยความใคร่รู้อยู่บ้าง
ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ ความสูงคาดว่าน่าจะแตะระดับหนึ่งร้อยเก้าสิบกว่าเซนติเมตรเข้าไปแล้ว
นางมิใช่คนตัวเตี้ย ความสูงหนึ่งร้อยหกสิบกว่าเซนติเมตรนับว่าอยู่ในเกณฑ์ปานกลางค่อนไปทางสูงในหมู่ผู้หญิง ทว่าพอยืนอยู่ตรงหน้าเขา กลับให้ความรู้สึกเหมือนคนแคระตัวจิ๋วอย่างไรอย่างนั้น
นักบาสเกตบอลเหรอ?
ในขณะที่สิงอิ่งตันกำลังสำรวจจ้าวเฉียง จ้าวเฉียงเองก็กำลังแอบลอบมองสิงอิ่งตันเช่นกัน ทว่าท่วงท่ากลับแสดงออกอย่างแนบเนียน
ผู้หญิงคนนี้... ทำไมถึงเดินมาพร้อมกับอี้หยางได้ล่ะเนี่ย?
จ้าวเฉียงทักทายอี้หยางเสร็จ มองซ้ายมองขวาแล้วเอ่ยถาม “ไหนล่ะเพื่อนที่นายว่า?”
อี้หยางเอียงหน้าชำเลืองมองสิงอิ่งตัน