เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 บางครา การโต้วาทีก็จำเป็นต้องอาศัยอารมณ์ความรู้สึก!
เรื่องการนัดพบหน้ากับจ้าวเฉียงสามารถพักไว้ก่อนได้ชั่วคราว สิ่งจำเป็นเร่งด่วนที่สุดในยามนี้คือการวิเคราะห์และค้นคว้าญัตติการโต้วาทีนี้
การแข่งขันโต้วาทีรอบแรกในวันพรุ่งนี้ถูกกำหนดเวลาไว้ตอนเก้าโมงเช้า ทว่ายามนี้เวลาได้ล่วงเลยช่วงเที่ยงวันไปแล้ว นั่นหมายความว่าเหลือเวลาสำหรับการอภิปรายเตรียมการเพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้น
“ควรสังหารหลิวปังหรือไม่... ญัตตินี้ โน้มเอียงอย่างเห็นได้ชัดเกินไปหรือเปล่า? มันกระจ่างแจ้งอยู่ในตัวอยู่แล้วนี่... เซี่ยงอวี่ปล่อยหลิวปังรอดพ้นไป จากนั้นก็ถูกกำราบพ่ายแพ้ หากสังหารหลิวปังเสียตั้งแต่งานเลี้ยงที่หงเหมิน เรื่องราววุ่นวายยุ่งเหยิงในกาลต่อมาก็คงไม่เกิดขึ้นแล้ว...” จานเช่าเอ่ยจบก็ส่ายหน้า “พูดตามตรง ฉันยังรู้สึกว่าควรจะสังหารหลิวปังเลย ฝ่ายค้านเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัดเกินไปแล้ว”
เหลียงรุ่ยหมิ่นก็พยักหน้าเช่นกัน “ฉันคิดว่าที่จานเช่าพูดก็มีเหตุผลนะ”
สิงอิ่งตันหันไปมองอี้หยาง “นายคิดเห็นยังไงบ้างอี้หยาง? นายคิดว่าพวกเราควรจะเริ่มต้นจับประเด็นจากทิศทางไหนดี?”
อี้หยางกัดเล็บเบาๆ ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเหลือบมองลั่วซูปิน เห็นอาจารย์ยืนอมยิ้มไร้ทีท่าว่าจะเข้ามาแทรกแซงความคิดของพวกเขา เขาจึงค่อยๆ เรียบเรียงแนวคิดแล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ “อืม... ญัตติประเภทนี้ไม่เหมือนกับญัตติที่พวกเราเคยเจอมาก่อนในอดีตครับ”