เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 290 สารถีรุ่นเก๋าเรียนขับรถ
ฤดูใบไม้ร่วงอากาศโปร่งสบาย
แถบชานเมืองทางทิศเหนือของเมืองฮั่นหนิง เป็นเขตนิคมอุตสาหกรรมไฮเทคที่ยังมิได้รับการบุกเบิกเต็มที่ สิ่งปลูกสร้างตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ รถราบนท้องถนนมีเพียงประปราย ช่องจราจรกว้างขวาง ทัศนวิสัยเปิดโล่ง สองฟากฝั่งถนนเป็นแนวต้นไม้เขียวชอุ่ม ใบไม้สีเขียวเริ่มแซมแต้มด้วยสีเหลืองอ่อนจาง คล้ายดั่งกำลังป่าวประกาศว่าช่วงเวลาแห่งสารทฤดูอันงดงามกำลังจะมาเยือน
ภายในรถเต่าโฟล์กสวาเกนคันหนึ่งที่กำลังแล่นอยู่
เจียงหลีหลีเอ่ยขึ้น “ครูฝึกคนนั้นค่อนข้างมีความรับผิดชอบอยู่นะ”
อี้หยางส่งเสียงตอบรับ “อืม” ส่งๆ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ครูฝึกจะมีความรับผิดชอบหรือไม่สำหรับเขาแล้วมิใช่เรื่องสลักสำคัญ อย่างไรเสียเขาก็มิได้หวังให้ครูฝึกมาคอยประกบฝึกซ้อมอยู่แล้ว หากจำไม่ผิด ช่วงปีสองปีนี้สนามสอบยังมิได้ติดตั้งระบบเซนเซอร์อินฟราเรด การสอบตลอดเส้นทางยังคงตัดสินด้วยกรรมการที่เป็นคนจริง ซึ่งระดับความยากจะต่ำกว่าสนามสอบระบบอินฟราเรดอยู่บ้าง
ไม่มีทางสอบตกเด็ดขาด!
ความคิดของอี้หยางคือ เมื่อสมัครเรียนแล้ว ก็ไปสอบวิชาที่หนึ่ง (ทฤษฎีกฎจราจร) จากนั้นก็ให้ครูฝึกช่วยเช็กชื่อเก็บชั่วโมงเรียนให้ พอชั่วโมงเรียนสะสมครบตามกำหนด ก็ตรงดิ่งไปสอบได้ทันที
รถคันเล็กของเจียงหลีหลีแล่นมาจอดเทียบอยู่เบื้องหน้าป้ายชื่อ 'โรงเรียนสอนขับรถผิงอัน'