เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 243 งั้นมาตั้งใจเรียนหนังสือดูเป็นไง?
หวังซังหนิงร้องไห้อยู่บนหัวไหล่ของอี้หยางเป็นเวลานาน เมื่ออารมณ์ของเธอเริ่มสงบลงเล็กน้อย อี้หยางจึงถอนหายใจแล้วเอ่ยถาม “รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”
หวังซังหนิงก้มหน้าลง พวงแก้มซับสีแดงระเรื่อ เธอถอยห่างจากอี้หยางออกมาหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างขัดเขินเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน แล้วพยักหน้าเบาๆ
อี้หยางพูดว่า “เรื่องที่ทำให้เธอเสียใจ ถ้าเล่าออกมามันจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นไหม?”
หวังซังหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กัดริมฝีปากแน่น แล้วส่ายหน้า
อี้หยางยิ้ม “อย่างนั้นเหรอ... งั้นก็ช่างเถอะ” สายตาของเขาเบนออกไปนอกอาคารเรียน แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “ถ้าช่วงเวลานี้ออกไปเดินเล่นข้างนอก จะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”
หวังซังหนิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า
อี้หยางเอ่ยว่า “งั้นพวกเราไปเดินเล่นรอบสนามกีฬากันสักรอบ ตอนที่เธออยากจะเล่าอะไร ค่อยเล่าให้ฉันฟัง ตกลงไหม?”
หวังซังหนิงมองดูอี้หยางด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะก้มหน้าตอบ “อื้อ...”