เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 เริ่มการแข่งขัน!
หลังจากกลับมาถึงบ้าน หวังซางหนิงก็เล่าเรื่องที่จะเลี้ยงข้าวอี้หยางให้เจียงหลีหลีฟัง พร้อมทั้งเล่าเรื่องวีรกรรมที่เขาช่วยเธอปลุกระดมเพื่อนๆ ทั้งห้องให้ช่วยกันเขียนบทความประชาสัมพันธ์ โดยเธอจงใจใช้คำว่า 'ปลุกระดม' เป็นพิเศษ จากนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "เขาเก่งกาจมากจริงๆ เลยนะพี่"
เจียงหลีหลีเองก็จินตนาการถึงภาพเหตุการณ์นั้น มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมาบางๆ "ไม่แปลกใจเลย ไม่แปลกใจสักนิด..."
หวังซางหนิงเอ่ยว่า "พี่สาว สุดสัปดาห์นี้พี่ไม่มีธุระอะไรใช่ไหมล่ะ? ร้านหม้อไฟเสียบไม้ที่เพิ่งเปิดใหม่ตรงหัวมุมถนน พวกเราไปลองกินด้วยกันเถอะ..."
ทว่าเจียงหลีหลีกลับมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "กำลังจะบอกเรื่องนี้อยู่พอดีเลย สุดสัปดาห์นี้พี่ต้องเดินทางออกไปข้างนอก มีอบรมสัมมนาน่ะสิ"
"อ้าว? ถ้างั้น..."
"ไม่งั้นก็เป็นวันนี้เลยสิ!"
"วันนี้เหรอ?" หวังซางหนิงคิดดูแล้วเอ่ยว่า "มันก็ได้อยู่นะ แต่ก็ต้องถามเขาก่อนว่าสะดวกไหม"
เจียงหลีหลีคิดดูแล้วเอ่ยว่า "เอาแบบนี้ เดี๋ยวพี่โทรหาเขาเอง" เธอพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาอี้หยางทันที
เมื่อปลายสายกดรับ เจียงหลีหลีก็เปิดฉากพูดตรงเข้าประเด็นทันควัน "ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมล่ะ? ซางหนิงจะเลี้ยงข้าวนาย พี่ว่าไม่ต้องรอถึงสุดสัปดาห์หรอก เย็นวันนี้เลยแล้วกัน"