เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 เทหมดหน้าตัก
งานกีฬาสีมีระยะเวลาทั้งหมดสามวัน หลังจากวันแข่งขันวันแรกสิ้นสุดลง ในช่วงค่ำก็มีสายฝนสารทตกลงมาห่าหนึ่ง เมื่อเทียบกับอำเภอชิงเหอแล้ว อุณหภูมิในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวของเมืองฮั่นหนิงจะค่อนข้างอบอุ่นกว่าเล็กน้อย เมื่อทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ทั้งเมืองคล้ายกับถูกชโลมอยู่ในม่านละอองน้ำอันละเอียดอ่อนราวกับเส้นไหม ทว่ากลับไม่รู้สึกถึงความรกร้างเหน็บหนาวเลยแม้แต่น้อย
จ้าวเฉียงนั่งพิงเก้าอี้เหม่อมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนกลางสายฝนของเมืองฮั่นหนิงอยู่พักใหญ่ จึงเอ่ยทอดถอนใจออกมาหนึ่งคราว่า "ที่นี่มันดีจริงๆ เลยว่ะ"
ก่อนที่จะเข้าสู่ทีมเยาวชน เขาไม่เคยเดินทางมาที่เมืองฮั่นหนิงมาก่อนเลย
เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปในอำเภอเล็กๆ ก่อนที่จะบรรลุนิติภาวะ ย่อมแทบไม่มีโอกาสได้ออกมาเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างใบใหญ่ภายนอก
อี้หยางไม่ชอบใช้แก้วน้ำของโรงแรมดื่มน้ำ จึงใช้กาต้มน้ำต้มน้ำแร่จนเดือดพล่าน นำน้ำร้อนมาลวกแก้วน้ำหลายๆ รอบ ดมดูจนแน่ใจว่าไม่มีกลิ่นแปลกปลอมใดๆ แล้ว จึงค่อยเทน้ำร้อนลงไปใหม่ แล้วหย่อนซองชาแดงลงไปหนึ่งซอง
อี้หยางถือแก้วน้ำมานั่งลงบนเตียงแล้วเอ่ยว่า "เมืองใหญ่ย่อมต้องดีกว่าอำเภอเล็กๆ อยู่บ้าง... แต่นั่นมันสำหรับคนมีเงินนะ คนมีเงินไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายทั้งนั้นแหละ"