เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208 แบบนี้สิถึงเรียกว่านักโต้วาทียอดเยี่ยม
"ถ้าอย่างนั้นเพื่อนนักโต้วาทีฝ่ายตรงข้าม โปรดฟังคำถามที่สองของฝ่ายผมนะครับ"
เมื่อเฉินหลีได้ยินคำพูดของจานเชา แววตาก็ดูเลื่อนลอยเล็กน้อย เพื่อนร่วมทีมข้างๆ รีบเตือนสติเธอ "อย่าเพิ่งตื่นเต้นนะ ฟังให้ชัดเจนก่อนค่อยตอบ"
จานเชาหยุดไปนิดหนึ่ง จึงค่อยเอ่ยถามคำถามที่สอง "ขอถามเพื่อนนักโต้วาทีฝ่ายตรงข้าม หลินฮุยอินกับสวีจื้อโหมวก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันหรือไม่ครับ?"
คำถามนี้น่ะหรือ...
อี้หยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาย่อมเข้าใจความหมายที่จานเชาถามประโยคนี้อย่างแน่นอน
ประเด็นข้อโต้แย้งข้อที่สองของฝ่ายค้านคือ หากถูกปฏิเสธแล้ว โดยพื้นฐานแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีก ดังนั้นจึงไม่ควรสารภาพรัก
หากเป็นตัวอี้หยางเอง เขาอาจจะโต้แย้งจากระดับการเปรียบเทียบเชิงคุณค่า กล่าวคือการที่สารภาพรักล้มเหลวแล้วไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้ มันมีความหมายสำคัญอะไรจริงหรือ... ส่วนจานเชากลับเลือกที่จะใช้ตัวอย่างจริงเพื่อพิสูจน์ว่าประเด็นข้อโต้แย้งนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน
สวีจื้อโหมวเป็นกวีสมัยใหม่ชื่อดัง ขณะเดียวกันก็เป็นหนุ่มเจ้าชู้ผู้เปี่ยมพรสวรรค์ และหลังจากที่เขาสารภาพรักกับหลินฮุยอินล้มเหลว ทั้งสองคนก็ไม่ได้ตัดขาดกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ซ้ำร้ายตอนที่เขาประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตก หลินฮุยอินยังเก็บสะสมเศษซากเครื่องบินที่ตกของเขาไว้ชิ้นหนึ่งด้วยซ้ำ...
เห็นได้ชัดว่า การใช้ตัวอย่างนี้สามารถพิสูจน์ได้ว่า แม้จะถูกปฏิเสธ ก็ยังสามารถเป็นเพื่อนกันได้