เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207 แบบนี้สิถึงเรียกว่าผู้โต้วาทีคนที่หนึ่ง
ในวงการกีฬาบาสเกตบอลมีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่งกล่าวไว้ว่า ด้วยระดับฝีมือของผู้เล่นส่วนใหญ่ ยังไม่ถึงขั้นที่จะต้องมาวัดกันที่เรื่องแผนการเล่นแทคติกหรอก
พูดให้เข้าใจง่ายๆ เลี้ยงบอลยังไม่คล่อง ส่งบอลยังไม่แม่น ชู้ตบอลยังไม่ลง ตำแหน่งบนสนามก็เลอะเลือน หาเพื่อนร่วมทีมไม่เจอ จะมาคุยเรื่องแทคติกบ้าบออะไรกัน
กระบวนการคิดแบบนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับสิ่งอื่นๆ ได้เช่นกัน ยกตัวอย่างเช่นบนสังเวียนการแข่งขันโต้วาทีก็ใช้ได้ผลเช่นเดียวกัน
ฟังสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามต้องการจะสื่อไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าประเด็นข้อโต้แย้งของฝ่ายตนเองอยู่ตรงไหน ทักษะการถ่ายทอดมีจำกัด ตรรกะทางความคิดอ่อนปวกเปียก ได้แต่เอาคำพูดของอีกฝ่ายมาต่อปากต่อคำไปวันๆ สุดท้ายจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะกลายเป็นการประลองว่าใครเสียงดังกว่ากันและใครพูดเร็วกว่ากัน
เพียงแต่บนเวทีการโต้วาที แม้ในสมองจะเดือดพล่านเพียงใด ก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยทักทายขึ้นว่า "สวัสดีครับ/ค่ะเพื่อนนักโต้วาทีฝ่ายตรงข้าม..." ทว่าในคำทักทายอันสุภาพนี้ จะมีความสุภาพหลงเหลืออยู่กี่มากน้อยก็ยากจะล่วงรู้ได้
เมื่อเทียบกับคู่แรกแล้ว แมตช์ที่สองภาพรวมการรับชมก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน ทว่าเพราะมีข้อคิดเห็นจากการวิจารณ์ของอาจารย์ไล่ซูบินเมื่อครู่ ทุกคนจึงเริ่มหลีกเลี่ยงหลุมพรางที่เห็นได้ชัดเจนอย่างมีสติสัมปชัญญะ ทำให้ดูไม่เละเทะวุ่นวายเท่าไรนัก
ทว่าในระหว่างการแข่งขัน ก็ยังมีฉากที่ทำให้ทั้งขำทั้งสงสารปรากฏขึ้นมาจนได้