เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 สภาวะคอขวด
เรื่องราวของอี้เสี่ยวชิงปิดฉากลงชั่วคราวแล้ว
กว่าคนจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปสองถึงสามทุ่มแล้ว โชคดีที่ฤดูกาลนี้ยังไม่ต้องสวมเสื้อกันหนาวหนาเตอะ เพียงแค่เสื้อยืดแขนยาวตัวหนึ่งกับกางเกงขายาวผ้าบางตัวหนึ่งเท่านั้น ตอนที่อาสองขับรถเก๋งมารับ เสื้อผ้าก็แห้งไปมากแล้ว อี้เสี่ยวชิงเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตนเองและถูกพากลับไปส่งที่บ้าน
แน่นอนว่า การหนีออกจากบ้านของเธอทำเอาหวังฮวาและอี้หลานขวัญหนีดีฝ่อ ปู่รองเองก็โกรธจนแทบแย่ แต่ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของบรรดาญาติๆ ในครอบครัว ทุกอย่างจึงจบลงได้อย่างสงบเรียบร้อยและปลอดภัย
เมื่อคนกลับมาแล้ว ญาติๆ ก็บ่นพร่ำเตือนสติไปสองสามคำ เกลี้ยกล่อมหวังฮวาไปสองสามประโยค และตักเตือนอี้เสี่ยวชิงอีกเล็กน้อย เรื่องราวทั้งหมดจึงเป็นอันปิดฉากลง
ระหว่างทางกลับบ้าน อี้ชวนเอ่ยถามอี้หยางว่า "พี่ ทำไมพี่สาวลูกพี่ลูกน้องถึงต้องหนีออกจากบ้านด้วยล่ะ?"
คำถามนี้ตอบยาก อี้หยางยังไม่ทันได้เอ่ยปาก อาสองก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "แกอย่าได้เลียนแบบพี่สาวแกเชียวนะ"
อี้ชวนพยักหน้าหงึกๆ แล้วพูดว่า "ผมไม่หนีออกจากบ้านหรอก! วิ่งเตลิดออกไปข้างนอกต้องอดตายแน่ๆ..."
"ฮึ รู้ตัวก็ดีแล้ว!"
อี้หยางลอบถอนหายใจ เหตุผลง่ายๆ เช่นนี้ แม้แต่อี้ชวนยังรู้ แต่อี้เสี่ยวชิงที่อยู่ชั้น ม.3 แล้วกลับไม่เข้าใจ