เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200 ฉันคือพี่ชายของเธอ
จนกระทั่งถึงช่วงพลบค่ำ ก็ยังหาตัวอี้เสี่ยวชิงไม่พบ เริ่มแรกญาติๆ ในตระกูลอี้ช่วยกันตามหาพลางตะโกนเรียกชื่อเธอไปทั่วบริเวณใกล้เคียง จากนั้นเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงเมื่อได้ยินเรื่องที่เด็กสาวหายตัวไป ต่างก็พากันเข้าร่วมขบวนค้นหาด้วย เริ่มแรกทุกคนค้นหาภายในหมู่บ้าน ต่อมาจึงค่อยๆ ขยายขอบเขตการค้นหาไปยังสถานที่ที่เด็กสาวน่าจะไป
ในกระบวนการนี้ ผู้ที่ร้อนใจที่สุดย่อมเป็นหวังฮวาและพ่อของอี้เสี่ยวชิง แต่ถึงจะเป็นช่วงเวลาเช่นนี้ ปากของหวังฮวาก็ยังคงก่นด่าด้วยน้ำเสียงดุร้ายไม่หยุด "ปีกกล้าขาแข็งแล้วจริงๆ ทำให้พวกเราเป็นห่วงขนาดนี้! คอยดูเถอะ พอกลับมาเมื่อไหร่ แม่จะสั่งสอนให้เข็ดหลาบเลย!" อี้หลานที่ยืนอยู่ข้างๆ ถอนหายใจ "เวลาแบบนี้อย่าเพิ่งพูดคำพวกนี้เลย..."
"ก็เพราะเธอให้ท้ายไม่ใช่หรือไง!"
"ฉัน..."
อี้หยางยืนมองภาพเหตุการณ์นี้อย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับลอบทอดถอนใจ
อี้หลานก็คือพ่อของอี้เสี่ยวชิง ชื่อของเขาดูแล้วไม่เหมือนชื่อของชาวนาเลยแม้แต่น้อย เพราะปู่รองเขียนหนังสือเป็น ตอนตั้งชื่อจึงพิถีพิถันเป็นพิเศษ ด้วยความหวังว่าเขาจะเป็นดั่งสายลมแห่งขุนเขาที่พัดพาออกไปสู่โลกภายนอก ทว่าน่าเสียดายที่ชื่อนี้ไม่ได้นำพาสิ่งใดมาให้เขาเลย ในทางกลับกัน พ่อของอี้หยางที่เคยมีชื่อว่า 'อี้ต้าหวา' กลับเป็นคนที่บุกเบิกออกไปได้สำเร็จ