เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 191 พักร้อน (ล่าง)
"อี้หยาง นายได้ยินเสียงท้องร้องไหม?"
"อืม ได้ยินแล้ว"
"ของนายหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่"
"อ๋อ งั้นคงเป็นท้องฉันที่ร้องแล้วล่ะ" หวังซางหนิงบอก
"..."
ณ เวลานี้ หมู่ของพวกเขาได้ทำภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว นั่นคือมีค่ายพักแรมอันมั่นคงปลอดภัย ทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงต่างปูที่นอนในเต็นท์ของตนเองเสร็จสรรพ ตัวเต็นท์หันหน้าเข้าหาบ่อน้ำ ด้านข้างยังมีกองไฟที่ลุกโชนอย่างอบอุ่น ทุกคนต่างรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง พวกเขาเพิ่งจะกินมื้อเที่ยงเสร็จ เสบียงทหารก็แค่กินเอาความแปลกใหม่เท่านั้น รสชาติไม่ได้อร่อยเลิศเลออะไร ทว่ากลับกินกันได้อย่างเอร็ดอร่อย
เหนื่อยก็ล้มตัวลงนอน หิวก็หาอะไรกิน สองในสามสิ่งที่วิเศษที่สุดในชีวิตคนเรา
พอกินอิ่มดื่มหนำแล้ว เด็กผู้หญิงอีกสามคนและเด็กผู้ชายอีกสามคนต่างก็มุดตัวเข้าไปในเต็นท์เพื่อนอนพักผ่อนชั่วครู่ ตอนนี้ท้องฟ้ายังคงครึ้มเมฆ สภาพอากาศใกล้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง เมฆชั้นสูงบนฟ้าอ่อนนุ่มราวกับชายกระโปรงของเด็กสาวแรกรุ่น