เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 พักร้อน (บน)
รถยนต์แล่นลงจากทางด่วน แล้ววิ่งต่อไปตามถนนสายเล็กๆ ในแถบชานเมืองชนบทที่ห่างจากตัวนครฮั่นหนิงไปหลายสิบกิโลเมตร แม้จะอยู่ใกล้กับมหานครระดับนานาชาติอย่างนครฮั่นหนิงถึงเพียงนี้ ทว่าเขตรอยต่อระหว่างเมืองกับชนบทก็ยังคงเป็นเขตรอยต่อเมืองกับชนบทอยู่วันยังค่ำ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ก็ไม่สามารถสัมผัสถึงอิทธิพลความเจริญของมหานครที่แผ่ขยายมาถึงที่นี่ได้เลย
ล้าหลัง
ถนนค่อยๆ แคบลงเรื่อยๆ ถึงขั้นกลายเป็นถนนลูกรังดินลูกรังในบางช่วง นักเรียนจำนวนมากต่างชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาออกไปด้านนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น อี้หยางกวาดตามองเพียงสองแวบ ก็เอนหลังพิงเบาะรถแล้วหรี่ตาลง... สำหรับเขาแล้ว ทิวทัศน์ทำนองนี้ไม่มีอะไรน่าดูชมเลยจริงๆ
รถแล่นออกจากโรงเรียนมาได้ประมาณสองชั่วโมง ในที่สุดก็เหยียบเบรก แรงเฉื่อยทำให้อี้หยางสะดุ้งตื่นจากการงีบหลับ
หลายคนต่างหลับไปบนรถ พอตื่นขึ้นมาในตอนนี้จึงดูงัวเงียไปหมด ทว่าก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะนอนหลับได้อย่างสบายใจ ตัวอย่างเช่นหวังเจี๋ย ชั่วชีวิตนี้เขาเกลียดการเดินทางไกลที่สุด โดยเฉพาะการนั่งรถเดินทางไกล... เมื่อครู่นี้ตลอดทางที่ผ่านมา เขาเมารถ อ้วกมาตลอดทาง ถุงพลาสติกอัดแน่นเต็มไปหมด ยามนี้พอก้าวลงจากรถ ใบหน้าจึงซีดเผือด ทรงผมที่อุตส่าห์เซตไว้ตั้งแต่เช้าถูกหมวกกดทับจนแบนแต๊ดแต๋ก็หมดเรี่ยวแรงจะไปจัดแต่งใหม่แล้ว
จากนั้นบรรดาครูฝึกก็เริ่มจัดแถว ชี้แจงกฎระเบียบข้อบังคับ และแนะนำสถานการณ์คร่าวๆ