เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 181 ทำลายสถิติแล้ว
ในช่วงสายมีแดดออกอยู่พักหนึ่ง อุณหภูมิพอดีแผดเผาให้แอ่งน้ำที่หลงเหลือจากฝนตกเมื่อคืนบนลานกรีฑาแห้งสนิท จากนั้นก็คล้ายกับเสร็จสิ้นภารกิจของตน แล้วผลุบหายเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังมวลเมฆครึ้มหนาทึบ
บ่ายวันนี้จึงค่อนข้างเย็นสบายเป็นพิเศษ
เมื่อครู่ก่อนที่การวิ่งจะเริ่มต้นขึ้น อี้หยางกะความเร็วในการวิ่งของเพื่อนๆ เหล่านั้นไว้ คำนวณเวลาที่เหมาะสม แล้ววอร์มอัปยืดเส้นยืดสายล่วงหน้าจนเอ็นและกล้ามเนื้อคลายตัวเต็มที่ สภาพร่างกายในยามนี้เรียกได้ว่าแตะจุดพีคสูงสุด ตอนเช้าที่ออกไปวิ่งก็แค่วอร์มเบาๆ พอเป็นพิธีแล้วรีบกลับมา จึงไม่ทำให้สูญเสียสมรรถภาพของร่างกาย ทว่ากลับกระตุ้นเซลล์ทุกอณูให้ตื่นตัว...
สรุปสั้นๆ คือ ณ วินาทีนี้ เขารู้สึกว่าตนเองน่าจะวิ่งได้ดีมากเลยทีเดียว!
พอเริ่มวิ่ง ก็พลันรู้สึกปลอดโปร่งสบายเนื้อสบายตัว
ระยะทาง 1,500 เมตร สำหรับคนที่ไม่ค่อยได้วิ่งแล้วย่อมยาวนานไม่น้อย ทว่าสำหรับคนที่วิ่งครั้งละ 5 กิโลเมตรขึ้นไปเป็นประจำ จะไม่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่ทรมานร่างกายแต่อย่างใด
ทันทีที่อี้หยางพุ่งตัวออกไป ก็เริ่มมีคนสังเกตเห็นเขาเข้าแล้ว
“คนนั้นตัวสูงชะมัดเลย...”
ความประทับใจแรกที่ทุกคนมีต่ออี้หยาง โดยพื้นฐานแล้วก็คือ ‘สูง’