เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 180 ทดสอบสมรรถภาพร่างกาย
ตอนค่ำฝนเริ่มโปรยปรายลงมา
สายฝนในแต่ละสถานที่ย่อมมีทัศนียภาพที่แตกต่างกันไป ในอำเภอชิงเหอ หากฝนตกลงมาในยามค่ำคืน รอบด้านจะถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดเป็นหย่อมๆ ต้องรอจนกระทั่งเม็ดฝนตกลงกระทบพื้นดินแล้วเท่านั้น เธอถึงจะมองเห็นสายน้ำอันหนักอึ้งได้อย่างชัดเจน เพียงแต่สายฝนเช่นนั้นไม่งดงามเอาเสียเลย ราวกับสิ่งของที่ร่วงหล่นลงสู่โลกมนุษย์จนเปรอะเปื้อนธุลีดิน
เมื่อเทียบกับอำเภอชิงเหอแล้ว เจียงหลีหลีชอบมองดูสายฝนพรำในเมืองใหญ่มากกว่า เธอนั่งอยู่บนเบาะริมหน้าต่างยื่น ถือถ้วยชาร้อนใบหนึ่ง ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้สายตาทอดยาวไกลออกไปไม่หยุดยั้ง
ณ ปลายสุดของขอบเขตสายตา บนท้องนภากว้างใหญ่อันสูงส่งและไกลลิบ ม่านฝนปรากฏรูปทรงขึ้นมาเนิ่นๆ ภายใต้แสงไฟสว่างไสวของเมืองหลวง แล้วค่อยๆ วูบวาบสว่างไสวสลับมืดมัวไปตามม่านแสงที่ไหลเวียน
เสียงฝนตกเปาะแปะไม่ขาดสาย
ราวกับว่าทั่วทั้งเมืองถูกเสียงสายฝนตัดขาดจากโลกภายนอกไปจนหมดสิ้น
เวลานี้ล่วงเลยเข้าสู่เที่ยงคืนแล้ว ทว่าเธอกลับนอนไม่หลับ อันที่จริงเธอไม่ใช่คนที่นอนไม่หลับง่ายๆ แม่ของเธอกลับต่างออกไป หญิงแกร่งในแวดวงธุรกิจมักจะนอนไม่หลับอยู่เป็นประจำ แม่เคยบอกว่าคนที่ไม่คิดอะไรมากต่างหากถึงจะหลับปุ๋ยได้อย่างง่ายดาย
เจียงหลีหลีจิบชาดำร้อนไปอึกหนึ่ง พลางคลี่ยิ้มอย่างสงบเยือกเย็น