เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156 หลัวปิงผู้น่าสะพรึงกลัว
ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคของกานเถียน ได้ปลุกเร้าบางสิ่งบางอย่างที่เรียกได้ว่าเป็นแรงสั่นสะเทือนในหัวใจขึ้นมาจริงๆ ทว่าหลังจากสงบจิตใจลงและคิดทบทวนอย่างมีสติ เขาก็รู้ดีว่าการมีเป้าหมายเป็นเรื่องที่ดี ทว่าเป้าหมายนี้เกรงว่าจะไม่ได้บรรลุถึงได้โดยง่ายดายนัก
ในฐานะโรงเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุดซึ่งได้รับการยอมรับจากทั่วทั้งมณฑล แหล่งรวมนักเรียนของมัธยมอันดับหนึ่งฮั่นหนิงเรียกได้ว่ายอดเยี่ยมที่สุดในมณฑล นักเรียนหัวกะทิทุกคน ทางเลือกแรกย่อมต้องหาทางบุกตะลุยเข้าไปในมัธยมอันดับหนึ่งฮั่นหนิงให้ได้... การคิดจะโดดเด่นเฉิดฉายก้าวล้ำหน้าท่ามกลางนักเรียนทั้งหมดของทั้งมณฑล มันจะไปง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร
นี่คือโรงเรียนมัธยมปลายระดับปีศาจที่ในแต่ละปีสามารถกวาดโควตาเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยชิงหัวและมหาวิทยาลัยปักกิ่งไปได้เกือบครึ่งหนึ่งของทั้งมณฑลเจียงหนานเชียวนะ!
หลังจากจัดการเก็บอารมณ์ความรู้สึกอันสับสนเหล่านั้นลงไปแล้ว อี้หยางก็ไม่ได้คิดจะรั้งรออยู่ที่นี่ต่อไปอีก จึงชวนกานเถียนเตรียมตัวเดินทางกลับโรงเรียน
กานเถียนยังคงมีความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง ก่อนจะกลับ เธอพาอี้หยางไปกิน "บะหมี่แผ่น" ที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งหนึ่งชาม เป็นบะหมี่ที่เป็นแผ่นๆ สมชื่อจริงๆ มิน่าเล่าถึงได้เรียกว่าบะหมี่แผ่น