เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155 ความกระตือรือร้น
ไร้สาระสิ้นดี
ช่างไร้สาระสิ้นดีจริงๆ
สำหรับซุนฉีหมิงแล้ว คนเราย่อมมีทั้งสิ่งที่ตนเองต้องเคารพยำเกรงและสิ่งที่ตนเองมีสิทธิ์จะหยิ่งผยองดูแคลนอยู่เสมอ
ตัวอย่างเช่น ก่อนที่จะก้าวเข้ามาเรียนที่นี่ ซุนฉีหมิงเคยรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยกว่าคนของมัธยมต้นอิงฉายอยู่ขั้นหนึ่ง ทว่าหลังจากเข้ามาเรียนที่นี่ได้แล้ว เขากลับรู้สึกว่าตนเองอยู่สูงกว่าคนภายนอกเหล่านั้นอยู่ขั้นหนึ่งทันที
ดังนั้น! ดังนั้นแล้ว!
เจ้าหมอนี่ที่มาจากบ้านนอกคอกนาอย่างอำเภอชิงเหอตรงหน้านี้ มันกล้าดียังไงกัน! มัน... มัน!
"มันด่าฉันว่าไอ้โง่!"
ซุนฉีหมิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด จ้องเขม็งมองหยวนหัวด้วยสายตาเคียดแค้น ส่วนหยวนหัวนั้นได้เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งไว้หมดแล้ว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะก้าวเข้ามาด้วยไม้ไหน เขาก็พร้อมจะสนองคืนด้วยวิธีเดียวกันอย่างสาสม
อี้หยางกำลังสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ แน่นอนว่าเขาไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายเกิดการปะทะกันขึ้นที่นี่ เพราะนั่นเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด อีกทั้งผลลัพธ์ที่จะตามมาย่อมมีโอกาสลุกลามมาพัวพันถึงตัวเขาด้วย หากหมดหนทางจริงๆ... เขาคิดในใจว่า ถ้าเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับหยวนหัวให้เด็ดขาด ปล่อยให้อีกฝ่ายแบกรับผลพวงจากความไม่รู้จักโตของตนเองไปคนเดียว