เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 แน่นอนว่าเป็นพี่อี้หยางอยู่แล้ว!
ที่ห้องทำงานของหลิวตงหง อี้หยางเพียงแค่กรอกข้อมูลพื้นฐานบางส่วนลงไปเท่านั้น เอกสารหลักฐานอื่นๆ ยังคงต้องรอการรวบรวมเพิ่มเติมในภายหลัง แม้กระทั่งเอกสารบางส่วนก็จำเป็นต้องให้ทางฝ่ายประชาสัมพันธ์เป็นผู้จัดส่งมาให้ เนื่องจากเธอเพิ่งรับเรื่องมาอย่างกะทันหัน และเบื้องบนก็ไม่ได้อธิบายรายละเอียดอย่างชัดเจน ในเวลานี้เธอจึงยังไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตัวอี้หยาง ทว่าก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร เพราะกำหนดเวลาของงานชิ้นนี้จะต้องรอจนกระทั่งช่วงปิดเทอมฤดูหนาวสิ้นสุดลง เวลาที่เหลือให้เธอจัดการจึงยังมีอีกค่อนข้างมาก
ในเวลานี้ แม้แต่ตัวอี้หยางเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แน่นอนว่าสิ่งแรกที่เขาคิดถึงก็คือเพลง 《คนกล้าผู้เดียวดาย》 ทว่ายิ่งคิดไปคิดมา เขากลับยิ่งรู้สึกว่ามันเหลือเชื่ออยู่บ้าง เพราะหากจะว่ากันตามหลักแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างการแต่งเพลงนี้ขึ้นมากับการเรียนหนังสือ ในมุมมองของเขานั้น ดูเหมือนจะไม่ว่าจะลากโยงอย่างไรก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้เลย ทว่าในตอนนี้เขาไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางอะไรออกมา เพียงแค่นิ่งเงียบทำตามคำแนะนำของหลิวตงหง กรอกข้อมูลพื้นฐานบางอย่างลงไป... ตอนที่กรอกถึงช่องสถานะของบิดามารดา เขาลังเลไปเล็กน้อย ก่อนจะเขียนลงไปว่า: บิดา ถึงแก่กรรม
หลังจากเดินออกมาจากห้องของหลิวตงหง อี้หยางก็ครุ่นคิดเงียบๆ ไปตลอดทาง
นักเรียนดีเด่นสามด้านระดับมณฑลอย่างนั้นหรือ?
ยังคงรู้สึกว่ามันไม่ค่อยสมจริงอยู่ดี