เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 การมอบสิทธิ์
แสงแดดเจิดจ้าแจ่มใส ทว่าในฤดูกาลเช่นนี้ มันกลับไม่ได้ทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้สักเท่าใดนัก
ภายในหมู่บ้านจัดสรร เจียงหลีหลีกำลังยืนมองดูรถเก๋งสีดำคันนั้นพลางส่งเสียงร้องไห้กระซิกๆ
"ทำยังไงดีล่ะเนี่ย... ฮือ เขาจะต่อยฉันไหมนะ?"
อี้หยางทั้งขบขันทั้งพูดไม่ออก จึงเอ่ยเตือนสติไปคำหนึ่ง: "อาจารย์เจียงครับ อาจารย์ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ อาจารย์เป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ" พูดพลางย่อตัวลงไป นั่งยองๆ ก้มมองดูบั้นท้ายของรถเก๋ง มีรอยบุบเข้าไปเพียงเล็กน้อย สีถลอกไปนิดหน่อย ทว่าไม่นับว่าเป็นบาดแผลใหญ่อะไรเลยสักนิด หากคิดตามราคาค่าซ่อมรถในยุคนี้ สองถึงสามร้อยหยวนก็เหลือเฟือแล้ว
ในเวลานี้เจียงหลีหลีเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างแล้ว เมื่อมองดูท่าทางอันสงบนิ่งมั่นคงของอี้หยาง ในใจของเธอก็พลอยรู้สึกนิ่งขึ้นมาตามไปด้วย ผู้หญิงก็เป็นสิ่งมีชีวิตเช่นนี้เอง ยามที่พบเจอกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันจนทำอะไรไม่ถูก หากคนข้างกายแสดงท่าทางสุขุมเยือกเย็น ก็จะเปรียบเสมือนได้พบกับเสาหลักทางใจ ความลนลานตื่นตระหนกก็พลันมลายหายไปในพริบตา
เมื่อได้สติกลับคืนมา เจียงหลีหลีมองดูอี้หยางด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย... เด็กหนุ่มคนนี้ ตอนนี้เขาเพิ่งจะอายุสิบห้าปีเท่านั้นเองแท้ๆ! ทว่ากลับมองเห็นคุณสมบัติบางประการที่มีเฉพาะในตัวผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่สุขุมได้อย่างชัดเจน ในช่วงเวลาเช่นนี้ เธอถึงกับแอบคาดหวังถึงภาพลักษณ์ในอนาคตยามที่เขาเติบใหญ่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน... อ่า ความคิดเตลิดข้ามช่องไปไกลแล้ว เธอกลับมาวิตกกังวลต่ออีกครั้ง