เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139 เรื่องสัพเพเหระในวันปีใหม่
หากเป็นการฉลองเทศกาลในชนบท ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนต้องลงมือทำด้วยตนเอง เทศกาลอย่างวันปีใหม่ แม้จะไม่มีการตระเวนไปเยี่ยมเยียนหรือสังสรรค์กับใคร ทว่าครอบครัวของอี้ซานกลับให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง บรรยากาศของเทศกาลจึงอบอวลเข้มข้น โดยทั่วไปจะต้องเชือดไก่สักตัว หั่นกุนเชียงสักท่อน ตระเตรียมอย่างดิบดี มื้อกลางวันก็ทำอะไรกินง่ายๆ ไปก่อน แล้วค่อยรวมตัวสังสรรค์กันอย่างพร้อมหน้าในมื้อค่ำ
หลังจากกลับมาถึงบ้าน อารองก็จอดรถตามใจชอบไว้ในลานบ้าน จ้าวเจินฮวาบ่นพึมพำสองสามคำว่าตำแหน่งที่จอดมันเกะกะทาง อี้ซานจึงแค่นเสียงฮึ: "มันไปเกะกะอะไรเธอมิทราบ? ฮึ! ผมยาวแต่ปัญญาสั้นจริงเชียว" ทว่าความจริงแล้วเป็นเพราะทักษะการถอยหลังเข้าซองยังไม่ค่อยเอาไหน จึงทำได้เพียงเท่านี้เอง...
จ้าวเจินฮวาทะเลาะกับอี้ซานไปสองสามประโยค ถึงเพิ่งสังเกตเห็นอี้หยาง เธอชะงักไป กวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาว่า: "หยางหยาง เธอสูงขึ้นเยอะเลยนี่นา..."
อี้หยางยกมือลูบศีรษะตัวเอง: "งั้นเหรอครับ..."
หากลองนับดูแล้ว ครั้งล่าสุดที่ได้นั่งกินข้าวด้วยกันก็ตั้งแต่ช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ มาจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสามเดือนกว่าแล้ว ช่วงเวลาสามเดือนสำหรับเด็กในวัยอย่างเขานับว่าเป็นวัยที่ส่วนสูงพุ่งพรวดพราดอย่างแท้จริง จ้าวเจินฮวาเอ่ยว่า: "เผลอแวบเดียวก็จะแตะหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรอยู่รอมร่อแล้ว..."
อี้หยางจึงได้แต่ยิ้มรับ