เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129 ไม่เปิดให้คนนอกเข้านะคะ
ตอนที่อี้หยางเดินกลับมา จางปู่โซ่วก็ไม่อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว ในใจถอนหายใจยาว ให้ตายสิ ชิ่งหนีไปคนเดียวเสียก่อนงั้นเหรอ? ช่างไม่รักเพื่อนฝูงเอาเสียเลย พลางคิดในใจว่าจะหาจังหวะชิ่งหนีไปบ้าง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ด้านนอกก็มีผู้นำหลายคนเดินเข้ามา... เขามองปราดเดียวก็จำครูใหญ่ชุยได้ทันที ข้างกายยังมีคนที่ไม่คุ้นหน้าอยู่อีกสองสามคน หนึ่งในนั้นมีคนที่เดินเคียงข้างกับครูใหญ่ชุย ซึ่งครูใหญ่กำลังยิ้มแย้มพลางเอ่ยแนะนำสถานที่ให้ฟัง
ในใจพลันเกิดความคิดวูบหนึ่งขึ้นมา... เรื่องที่คณะทำงานของมัธยมหนึ่งเดินทางมาถึงโรงเรียนนั้นเขารู้อยู่แล้ว
ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะพยายามคว้าสิทธิ์ในการไปแลกเปลี่ยนในภาคเรียนหน้ามาให้ได้ การได้มาปรากฏตัวเผยโฉมหน้าในโอกาสแบบนี้ย่อมเป็นเรื่องที่มีความจำเป็น การพัฒนาของเรื่องราวต่างๆ ล้วนไม่ได้เกิดขึ้นอย่างโดดเดี่ยว การออกแรงผลักดันตรงนี้สักนิด ตรงนั้นสักหน่อย ก็อาจจะช่วยให้เรื่องราวดำเนินไปในทิศทางที่ตนเองคาดหวังได้
สร้างความประทับใจที่ดีให้แก่คณะทำงานของมัธยมหนึ่ง แล้วสร้างความประทับใจที่ดีให้แก่ครูใหญ่ จากนั้นค่อยเกลี้ยกล่อมให้หลิวดงหงช่วยเสนอชื่อตนเองไป ก็น่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ถ้าเช่นนั้น บางที อาจจะมีโอกาสก็เป็นได้
เมื่อคิดได้ดังนั้น อี้หยางจึงหยิบไม้กวาดมาจากมือนักเรียนคนหนึ่งข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ทำทีเป็นกวาดพื้นอย่างเงียบๆ พลางค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้กลุ่มผู้นำเหล่านั้น
และก็พอจะได้ยินบทสนทนาของคนสองสามคนแว่วเข้ามา