เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ
ในยุคสมัยเช่นนี้ เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง พวกเด็กผู้ชายย่อมเป็นกลุ่มเสี่ยงหลัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าในกลุ่มเด็กผู้หญิงจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
หลิวชิงมองดูเด็กสาว ม.2 ปากแข็งสองคนตรงหน้า ภายในใจเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม วิธีการที่พวกเธอใช้จำแนกคนประเภทเดียวกัน ส่วนใหญ่ก็คือการดูว่าการแต่งตัวนอกกระแสนั้นถึงใจพอหรือไม่ หากไม่มีทรงผมสะท้อนความโศกเศร้า ย่อมไม่อาจแบกรับความเจ๋งเป้งอันหนักอึ้งนั้นไว้ได้
ไม่ใช่ว่าไม่เคยสั่งสอนพวกที่เรียกกันว่า "เด็กสาวเรียบร้อย" พวกนี้มาก่อน ตัวอย่างเช่นเมื่อไม่นานมานี้ ก็มีเด็กสาวปากแข็งเป็นพิเศษคนหนึ่ง ถูกพวกเธอไปดักตบในห้องน้ำ... แม้หลังจากนั้นจะกังวลอยู่พักหนึ่ง แต่เด็กสาวคนนั้นก็ไม่กล้าไปบอกผู้ปกครองหรือครูเลย จึงพอจะรู้ได้ว่า... ไม่เห็นต้องกลัวอะไร
แน่นอนว่า เวลาส่วนใหญ่ย่อมยากที่จะมีเรื่องข้องแวะกับพวกเธอ แต่ถ้าหากได้เจอกันเข้าจริงๆ ก็จำเป็นต้องมอบความทรงจำอันลึกซึ้งไว้ให้พวกเธอสักหน่อยแล้ว
"ม.2... ห้อง 1 ใช่ไหม? ดี ดีมาก กูจำพวกมึงได้แล้ว" หลิวชิงจ้องหน้าชิวเกั่วหรันกับลั่วลั่วเยว่แล้วเอ่ย
ชิวเกั่วหรันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "มีเรื่องอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียวก็พอ ไม่เกี่ยวกับเธอ"
เมื่อเห็นดังนั้น หัวใจของลั่วลั่วเยว่ก็เต้นตึกตักไม่หยุด ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำอย่างไม่อาจควบคุมได้ เธอจึงเอ่ยว่า "คุณพ่อของฉันเป็นตำรวจนะ!"
จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นมาอีกระลอก
"ว้าว น่ากลัวจังเลยเนอะ พ่อมึงเป็นตำรวจแน่ะ?"