กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 บังฉันมิดเลย
เมื่อมายืนอยู่ข้างๆ อี้หยาง จ้าวเฉียงก็หรี่ตามองระดับสายตาของเขาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น "นายเตี้ยลงปะเนี่ย?"
อี้หยางถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยว่า "รู้แล้วๆ นายสูงขึ้นใช่ไหมล่ะ"
จ้าวเฉียงมีความสูงทะลุหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรไปแล้ว กระทั่งกะด้วยสายตาน่าจะอยู่ที่ราวๆ หนึ่งร้อยแปดสิบสามหรือแปดสิบสี่เซนติเมตร ดูสูงใหญ่มากจริงๆ แม้ว่าในยามปกติจ้าวเฉียงจะจัดอยู่ในกลุ่มเด็กผู้ชายที่ค่อนข้างพูดน้อย หากไม่ได้คลุกคลีกันนานๆ ก็อาจจะให้ความรู้สึกว่าเป็นคนสุขุมมั่นคง แต่แท้จริงแล้วนั่นเป็นเพียงความเก็บเนื้อเก็บตัวของเด็กหนุ่ม โดยรวมแล้วก็ยังคงไม่เป็นผู้ใหญ่อยู่ดี มักจะเผยให้เห็นความไร้เดียงสาออกมาอยู่เป็นระยะๆ