กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 ถ้าฉันได้อยู่ต่อ
ในที่สุดก็ได้รับโทรศัพท์จากหม่าซืออวี่จนได้
อี้หยางความจริงก็นึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่า อีกฝ่ายไปเอาเบอร์โทรศัพท์ของตนมาจากไหน หม่าซืออวี่ที่อยู่ปลายสายหัวเราะ "ไม่บอกหรอก ยังไงฉันก็มีวิธีแล้วกัน" ไม่บอกก็ช่างเถอะ ขี้เกียจจะซักไซ้ไล่เลียง ทั้งสองคนนัดหมายกันไว้ว่าจะเจอกันที่หน้าประตูโรงเรียน
อี้หยางกำลังเก็บกระเป๋านักเรียนอยู่ ด้านหลังก็มีคนสะกิดเบาๆ
เขาหันกลับไปมอง เห็นเยี่ยผิงถิงกำลังก้มหน้าอยู่ ดูท่าทางเศร้าใจอยู่บ้าง และดูเหนื่อยล้า เอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "เย็นนี้นายพอจะมีเวลาว่างไหม?"