เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 น่าเกลียดจังเลยนะ
นี่คือเช้าตรู่วันที่สองหลังจากสายฝนหยุดตก
เมื่อวานนี้ เป็นวันที่แสงแดดแผดจ้าสดใสมาก
แม้ว่าก่อนหน้านี้ฝนจะตกกระหน่ำติดต่อกันอยู่หลายวัน แต่เพียงโดนแดดจัดเผาผลาญไปแค่วันเดียว ถนนดินในชนบทก็แห้งสนิทไปเกือบหมดแล้ว ถนนสายนี้ช่างพิสูจน์ให้เห็นจริงดังคำกล่าวของหลู่ซิ่นที่ว่า บนโลกนี้เดิมทีไม่มีทางเดิน แต่เมื่อมีคนเดินผ่านไปมากันมากขึ้น มันก็กลายเป็นทางขึ้นมา
เมื่อมีคนเดินผ่านไปมากันมาก ทางเดินก็ถูกเหยียบย่ำจนแน่นหนา
อี้หยางวิ่งเหยาะๆ อยู่บนถนนดินในชนบท พลางฮัมเพลงไปด้วยขณะวิ่ง
ทัศนียภาพสองข้างทางค่อยๆ เคลื่อนคล้อยถอยหลังไปอย่างช้าๆ มีทั้งทิวไม้สีเขียวเข้ม ผืนนาสีเขียวอ่อน และม่านหมอกควันสีขาวนวลราวกับน้ำนม
อี้หยางไม่ได้วิ่งเร็วนัก
หากมีเพื่อนเก่าในอดีตมาพบเห็นเขาในยามนี้เข้า ก็คงจะรู้สึกตกตะลึงจนอ้าปากค้างเป็นแน่