ตอนที่ 176 อวิ๋นผู้งดงามจะดูตัว

จ้าวเถียนหวาสังเกตเห็นสายตาของนาง คล้ายถูกลวกอย่างไรอย่างนั้น จึงทิ้งโซ่คล้องกุญแจที่ขาดลงบนพื้นตามจิตสำนึก แล้วไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง

ทว่าท่าทางมีพิรุธของเขา ช่างปิดไม่มิดเอาเสียจริง ๆ

พ่อหนุ่มทึ่มยังไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายมาก่อนเลย ใครจะรู้ว่าพอร้อนรนเข้าหน่อย ก็กระชากแม่กุญแจประตูร้านงานปักเมฆาพังเสียแล้ว

“ย่าซุน ขะ ข้าพวกเรา……” ฝูเป่าก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร นางรู้สึกว่าแม่นมซุนดูเหมือนจะโกรธมาก

นางชี้ไปยังลาสีเทาที่ผูกไว้ในเรือนหลังตามจิตสำนึก พลางเอ่ยเสียงเบา “พวกเราพาเสี่ยวเฮยมาหาเสี่ยวฮุยเล่นด้วยเจ้าค่ะ”

แม่นมซุนชำเลืองมองลาสีดำด้านนอก หัวคิ้วยังคงขมวดแน่น “เช่นนั้นพวกเจ้ามาที่คลังเก็บของทำไม แล้วยัง……ยังพังแม่กุญแจอีก”

ไม่อาจโทษที่น้ำเสียงของนางห้วนกระด้างได้ แท้จริงแล้วคลังเก็บของแห่งนี้คือทรัพย์สินทั้งหมดของคุณหนูบ้านนาง

คุณหนูถูกบีบให้จากจวนจากตระกูล เดิมทีก็รันทดอยู่แล้ว นางอุตส่าห์แบกรับคำสั่งเสียของฮูหยินนำสิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้มามอบถึงมือคุณหนูได้ ก็หวังจะให้คุณหนูใช้พึ่งพาคุ้มกาย

กล่าวได้ว่า แม่นมซุนมองสิ่งของในคลังเก็บของนี้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตนเองเสียอีก

กอปรกับนางและพวกฝูเป่าก็มิได้สนิทสนมกัน การกระทำของฝูเป่าทั้งสองคนยังน่าสงสัยยิ่งนัก จึงไม่แปลกที่แม่นมซุนจะมีท่าทีไม่ดี