ตอนที่ 140 ดักรอกระต่ายจางถิงอวี้

ตระกูลจ้าว

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิ่วเชียนเชียน คนตระกูลจ้าวต่างพากันชะงักงันไป

ครู่ใหญ่ กู้สี่เม่ยจึงลูบศีรษะเล็ก ๆ ของฝูเป่าเบา ๆ “ไม่เป็นไรหรอก ฝูเป่าของพวกเราวาสนาใหญ่หลวงนัก เสียวเหิงต้องปลอดภัยไร้กังวลอย่างแน่นอน”

จ้าวสุ่ยเซิงก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “คนปลอดภัยก็ประเสริฐกว่าสิ่งใดแล้ว!”

คนตระกูลจ้าวในเวลานี้ไม่หวังสิ่งใด หวังเพียงให้เสิ่นเสียวเหิงอยู่ภายนอกอย่างปลอดภัย มีชีวิตอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์กลับมาได้ ย่อมดีกว่าส่งของล้ำค่ามาให้มากเท่าใดเสียอีก

แป้งสาลีขัดขาวหลายถุงนั้นเสิ่นเสียวเหิงจงใจส่งมา ชัดเจนว่าให้คนตระกูลจ้าวได้ลิ้มลองของใหม่ คืนนั้นกู้สี่เม่ยจึงคิดจะแสดงฝีมือเสียหน่อย

แท้จริงแล้วแป้งสาลีขัดขาวมีรสชาติเยี่ยงไร คนทั้งครอบครัวนี้นอกจากหลิ่วเชียนเชียนแล้วก็ไม่มีผู้ใดเคยลิ้มรสมาก่อน

แม้แต่หลิ่วเชียนเชียน ก็เป็นเพียงตอนที่ร่อนเร่ไปยังเมืองศูนย์กลาง บังเอิญได้กินหมั่นโถวที่ทำจากแป้งขัดขาวเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

หลิ่วเชียนเชียนเห็นทุกคนมองตาละห้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงค่อย ๆ นึกย้อนกลับไป “หมั่นโถวนั้นทั้งลูกใหญ่ทั้งขาว สัมผัสดูก็นุ่มนิ่ม พอกัดลงไปคำหนึ่ง ปากก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวสาลี ซ้ำยังมีรสหวานละมุน ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม ทั้งนุ่มละเอียดทั้งเหนียวนุ่ม ไม่เหมือนแผ่นแป้งข้าวกล้องหยาบที่พวกเรากินกันอยู่ทุกวันเลยแม้แต่น้อย…”

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงแผ่นแป้งรำที่บาดคอนั่นเลย!