ตอนที่ 118 ฝูเป่าจะมาสำนักศึกษาในเมือง

จางถิงอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง พลันมีสีหน้าไม่พอใจเต็มเปี่ยม “เงินดีกว่าข้าหรือ”

จอมเกเรน้อยโมโหแล้ว!

“เจ้าถึงกับจะเอาเงินไม่เอาข้า!” ในฐานะนายน้อยที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด จางถิงอวี้ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเงินนั้นเป็นสิ่งมีค่าเพียงใดต่อครอบครัวยากจน

พ่อบ้านเหอที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำนี้ มุมปากรวมถึงเนื้อตรงขมับก็พลอยกระตุกตามไปด้วยสองครา

นายน้อยบ้านเขาไฉนถึงกล่าววาจาเช่นนี้... คล้ายกับคำพูดของเหล่าอนุภรรยาในเรือนที่แย่งชิงความโปรดปรานกันเล่า

ฝูเป่ามองจางถิงอวี้ด้วยความกังขา พยักหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ “ฝูเป่าจะเอาเงิน ไม่เอาเจ้า!”

นางจะเอาเขาไปทำอะไรกัน

ฝูเป่าไม่อยากเป็นท่านแม่ของเขาสักนิด

ฝูเป่าที่คิดเช่นนี้ ดวงตากลมโตที่มองไปยังจางถิงอวี้จึงแฝงความรังเกียจอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ท่าทีรังเกียจเพียงเล็กน้อยนี้กลับทำให้จางถิงอวี้ฉุนขาด ใบหน้าอวบอ้วนแดงก่ำ ลำคอแข็งขืนพลางร้องเอะอะ “ขะ ข้าไม่ดีตรงไหน”