ตอนที่ 111 ฟูจื่อหูของพวกเจ้ายังไม่ตาย

เมืองชิงสือ หอว่านเซิ่ง

ในห้องปีกอันเงียบสงบบนชั้นสองของภัตตาคาร ชุยเทียนเฉิงโอบเอวอนุภรรยาตู้ไว้ มือคู่นั้นซุกซนล้วงลึกเข้าไปในเสื้อตัวสั้นของนาง

อนุภรรยาตู้ใช้พัดกลมปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง หัวเราะคิกคัก ยื่นนิ้วมือที่ย้อมด้วยชาดย้อมเล็บจิ้มลงบนกลางหน้าผากของชุยเทียนเฉิง “พี่ชายชุย กลางวันแสกๆ เช่นนี้ท่านกลับใจร้อนเพียงนี้เชียวหรือ ช่างเป็นคนชั่วร้ายแท้ๆ เชียว”

“เจ้ามิใช่ชอบที่ข้าชั่วร้ายหรอกหรือ” ชุยเทียนเฉิงหัวเราะฮิฮิ สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความระริกระรี้ แตกต่างจากท่าทีสำรวมของบัณฑิตที่มักแสดงออกต่อหน้าผู้อื่นในยามปกติอย่างลิบลับ

คำพูดนี้สะกิดโดนจุดสำราญของอนุภรรยาตู้ นางหัวเราะจนร่างสั่นไหวราวกับกิ่งไม้ต้องลม จงใจขยับกายเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้น “เช่นนั้นท่านก็ลองพูดมาสิเจ้าคะ ว่าชั่วร้ายที่ตรงไหนกันหรือ”

ชุยเทียนเฉิงย่อมส่งยิ้มหื่นกามตอบรับทั้งหมดแต่โดยดี

จนกระทั่งปรนเปรออนุภรรยาตู้จนพึงพอใจแล้ว ชุยเทียนเฉิงจึงได้เอ่ยถามถึงเป้าหมายที่ตั้งใจมาในครั้งนี้ “ยอดดวงใจของข้า กู้ต้าเหอผู้นั้นกลับรังโจรภูเขาไปเอาชีวิตของอาจารย์เฒ่าหูแล้วจริงๆ หรือ”

“เรื่องนี้ยังจะมีเท็จได้อีกหรือ” อนุภรรยาตู้พิงกายเข้ากับตัวเขาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย พ่นเสียงฮึดฮัดทางจมูก “วันก่อนเขากลับมาบอกว่าอาจารย์เฒ่าหูตกเข้าไปในรังโจรภูเขา ท่านให้ข้าหาทางสังหารเจ้าเฒ่านั้นเสีย คืนนั้นข้าก็เรียกกู้ต้าเหอมาพบทันที”