ตอนที่ 109 ฝีมืออันยอดเยี่ยมของกู้สี่เม่ย

“จะตักน้ำเจ้าไม่มีมือเองรึอย่างไร”

น้ำเสียงของหนิวจาวตี้แหบพร่าน่าเกลียด แฝงไว้ด้วยความร้ายกาจที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกับหวังชิวจวี๋ “ตอนที่ข้าเจียนตายเจ้าไปอยู่ที่ไหน บัดนี้ยังคิดจะมาใช้หัวข้าอีก ถุย!”

สองแม่ลูกส่งเสียงเอะอะโวยวาย ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันมองมาด้วยความประหลาดใจ

หวังชิวจวี๋ถูกหนิวจาวตี้ด่าทอจนมึนงง เมื่อถูกผู้คนจ้องมอง นางทั้งอับอายทั้งเดือดดาลอยากจะทุบตีหนิวจาวตี้ ทว่าร่างกายที่อ่อนแอกลับไร้เรี่ยวแรง จึงได้แต่ก่นด่าด้วยเสียงแหบแห้ง “เจ้า… เจ้าเศษสวะบาปกรรมอกตัญญู…”

หนิวจาวตี้กระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา “เจ้าไม่คู่ควรให้ข้ากตัญญู!”

กล่าวจบนางก็ไม่มองหวังชิวจวี๋อีก ทั้งไม่ไปตักน้ำ หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งให้หวังชิวจวี๋ยืนเคว้งคว้างอยู่ริมแม่น้ำเพียงลำพัง

หวังชิวจวี๋โกรธจนตัวสั่นเทา ด้วยความจนปัญญาจึงได้แต่ก้มเอวตักน้ำด้วยตัวเองอย่างสั่นเทิ้ม ช่างดูน่าเวทนายิ่งนัก