บทที่ 120 - ฝ่ามือไทเก๊กทลายทักษะยุทธ์

บทที่ 120 - ฝ่ามือไทเก๊กทลายทักษะยุทธ์

ในจังหวะที่จงว่านเหนียนตั้งใจจะรวมพลังทั้งสามคนเพื่อสังหารฉินเจิ้งในคราวเดียว ทันใดนั้น เซี่ยงคงและฝางเสวียนจงกลับสบตากัน ถึงกับถอยหลังออกไปพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงจงว่านเหนียนอยู่ที่เดิมแต่เพียงผู้เดียว

จงว่านเหนียนเบิกตากว้าง ตะโกนด่าว่า

"พวกเจ้าสองคนมันสารเลว"

เขารู้ดีว่าในยามที่ตนเองได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังไม่มีศัสตราวุธวิญญาณระดับสามอย่างทวนหงส์ทอง ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินเจิ้งอย่างแน่นอน

ดังนั้น ทันใดนั้นเอง ในมือของเขาก็ปรากฏโล่ขนาดเล็กสีเหลืองดิน พลังวิญญาณหลั่งไหลเข้าไปในพริบตา โล่พลันขยายใหญ่ขึ้นในชั่วพริบตาเดียว ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าของเขา

เขากำโล่ใบนี้ไว้แน่น จากนั้นก็ฟาดเข้าใส่ฉินเจิ้งอย่างดุดัน

ในยามนี้ ฝ่ามือทั้งสองข้างของฉินเจิ้งซัดกระแทกลงบนโล่ของจงว่านเหนียนอย่างรุนแรง ตราประทับหลอมรวมส่องประกายวูบหนึ่ง ตามมาด้วยพลังวิญญาณพลังพยัคฆ์ขาวอันมหาศาลที่หลั่งไหลทะลักเข้าสู่ตัวโล่