บทที่ 96 - ทะลวงร้อยชีพจร

บทที่ 96 - ทะลวงร้อยชีพจร

สตรีชุดทมิฬยกยิ้มมุมปาก เผยแววเย้ยหยันออกมา สายตาที่มองดูฉินเจิ้งประหนึ่งกำลังมองดูลิงที่กำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่บนถนน รู้สึกว่าน่าขันอย่างหาที่สุดมิได้ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "เจ้าหนู ความจริงแล้วความคิดของจักรพรรดินีอย่างข้าก็คือ จะช่วยฉินเสี่ยวหลิงสังหารญาติพี่น้องและสหายทั้งหมดของนางให้สิ้นซาก เพื่อให้นางได้ติดตามข้าไปโดยไร้ซึ่งความห่วงหาอาวรณ์ใดๆ"

"ทว่าด้วยนิสัยของฉินเสี่ยวหลิง หากข้าลงมือทำเช่นนั้นจริงๆ ในภายภาคหน้านางจะต้องตั้งตนเป็นศัตรูกับข้าอย่างแน่นอน ดังนั้นข้าจึงยอมไว้ชีวิตเจ้า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ!"

"ข้าเพียงแค่ขยับความคิดเดียว ก็สามารถทำให้เจ้าแหลกสลายกลายเป็นขี้เถ้าปลิวว่อนไปได้แล้ว!"

จู่ๆ ฉินเจิ้งก็ถอนหายใจออกมายาวนาน เมื่อหันกลับมามองดูสตรีชุดทมิฬอีกครั้ง ในดวงตาของเขาก็มีแววไร้ความเกรงกลัวเพิ่มขึ้นสายหนึ่ง ค่อยๆ คลี่ยิ้มกล่าวว่า "ดีสิ เช่นนั้นก็จงสังหารข้าไปพร้อมกับน้องสาวเสียเลย หากข้าปกป้องคนในครอบครัวไว้ไม่ได้ แล้วจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออันใด!"