บทที่ 85 - ช่วยเหลือหลี่เหยา

บทที่ 85 - ช่วยเหลือหลี่เหยา

ในตอนนั้นเอง หลี่ว์ถัวก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ อย่างกะทันหัน ปัดเส้นผมที่ยาวสลวยของสตรีผู้นั้นไปไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นใบหน้าที่เดิมทีเคยเกลี้ยงเกลาดูดี ทว่าบัดนี้กลับบวมแดงซูบเซียวอิดโรย และซีดขาวไร้สีเลือดอย่างหาที่สุดมิได้

รูม่านตาของหลี่ว์ถัวหดแคบลงอย่างฉับพลัน ตุบ! เขาทรุดฮวบลงนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งมองดูผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสนว้าวุ่น เจ็บปวดรวดร้าว และโกรธเกรี้ยว

เขาไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้อย่างไรดี

หากผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามาหาเขาทั้งที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนปกติ เขาจะต้องด่าทอนางอย่างสาดเสียเทเสีย ตะโกนไล่ให้นางไสหัวไปคำหนึ่ง แล้วเดินสะบัดหน้าหนีไปอย่างแน่นอน

เพราะอีกฝ่ายคือบุตรสาวบุญธรรมของอาจารย์ ซึ่งก็ไม่ต่างอันใดกับบุตรสาวแท้ๆ ทว่ากลับไปติดตามคนที่ตนไม่ควรไปติดตามมากที่สุด ซึ่งก็คือเหมียวไป๋หู่ ประมุขพรรคพยัคฆ์ขาว