บทที่ 32 - สังหารนางรำ

บทที่ 32 - สังหารนางรำ

เวรยามหกคนที่ติดตามอยู่ข้างกายพี่สาม รวมถึงเวรยามที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดทั้งตัวผู้นั้น เมื่อเห็นว่าฉินเจิ้งใช้เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็สามารถสังหารลูกพี่อสูรที่สามซึ่งน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งในสายตาของพวกเขาลงได้ ต่างก็ตกตะลึงอย่างหาที่สุดมิได้ทันที

พร้อมกันนั้น ภายในใจก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างถึงที่สุดเช่นกัน

ฉินเจิ้งย่อมไม่คิดจะปล่อยคนเหล่านี้ไป ตราบใดที่เป็นคนที่มีค่าความชั่วร้ายตั้งแต่ 1 ขึ้นไป ล้วนมีหนี้เลือดติดตัวกันคนละหลายชีวิต หรือไม่ก็เคยก่อกรรมทำเข็ญมามากกว่าหนึ่งเรื่องทั้งสิ้น

คนเช่นนี้ สมควรต้องชดใช้ด้วยชีวิตให้แก่ผู้เคราะห์ร้าย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า การสังหารคนเหล่านี้สามารถทำให้ได้รับแต้มคุณธรรม มีหรือที่ฉินเจิ้งจะไม่ยินดีทำ?

เวรยามทั้งเจ็ดคนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย หันหลังออกวิ่งหนีไปยังที่ไกลออกไปโดยตรง

ขนาดลูกพี่อสูรที่สามยังต้องมาตายอยู่ในเงื้อมมือของเด็กหนุ่มผู้นี้ แล้วพวกตนจะไปเป็นคู่มือของมันได้อย่างไร?

หากไม่หนี หรือว่าจะให้อยู่รอความตาย?

ทว่าต่อให้วิ่งหนีไป สุดท้ายก็ยังคงต้องตายอยู่ดี!