เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย 云逸 Yun_Yi
บทที่ 671 ภาค –เสียงในใจมรณะ 18
ฉีจิ้งเองก็ทรงกลั้นพระสรวลไว้แทบไม่อยู่เช่นกัน “เจ้าชอบหัวเราะถึงเพียงนี้ ข้าว่าเรียกเจ้าว่าเสี่ยวเล่อก็แล้วกัน ใช้แซ่เดียวกับข้า ฉีเสี่ยวเล่อเป็นอย่างไร?”
ฉีเล่อเล่อราวกับฟังเข้าใจ จึงหัวเราะคิกคักออกมาครั้งหนึ่ง
นางมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวัน ในที่สุดตอนนี้ก็มีชื่อเสียที
ฉีจิ้งทรงร้อนพระทัยอยู่บ้างที่ไม่ได้ยินเสียงในใจของนาง แต่เด็กทารกตัวเล็กเพียงนี้ จะทรงซักถามนางอย่างไรเล่า?
พระองค์ทรงเปลี่ยนวิธีตรัสอยู่หลายแบบ แต่ฉีเล่อเล่อก็ไม่สนใจ เอาแต่ยื่นมือไปทางน้องชายของตน “อ้า อ้า อ้า เป่าเปา...”
ฉีจิ้งรีบตรัสว่า “ได้ นี่คือน้องชายของเจ้า เช่นนั้นเราจะเรียกเขาว่าฉีเป่าเป็นอย่างไร? เจ้ามีอะไรอยากบอกข้าบ้างหรือไม่?”
ฉีเล่อเล่อมองพระองค์ด้วยดวงตากลมโตทั้งคู่ พลางกัดนิ้วมือข้างหนึ่ง ราวกับไม่เข้าใจอะไรเลย