เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 495 ภาค –ฝ่ามือเดียวกำหนดฟ้าดิน 31
เซิ่งเฉียนยังไม่ทันตั้งพระองค์ ฉีเล่อเล่อก็พาพระองค์เหาะขึ้นฟ้าเสียแล้ว
พระองค์ทรงได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างพระกรรณ ร่างลอยสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ เรือนราษฎร ต้นไม้ กำแพงเมือง และประตูวังล้วนเคลื่อนผ่านไปใต้พระบาท
ยังไม่ทันทอดพระเนตรให้ชัด พระองค์ก็ทรงเวียนพระเศียร ตาพร่ามัว ก่อนจะลงถึงพื้นเสียแล้ว
เมื่อทอดพระเนตรเห็นตำหนักอันคุ้นเคย เซิ่งเฉียนก็ทรงงุนงงไปทั้งพระองค์ สิ่งต่าง ๆ รอบข้างยังดูเหมือนหมุนไหวอยู่ พระองค์ทรงคว้าแขนเสื้อฉีเล่อเล่อเอาไว้ “คุณ...คุณหนูใหญ่ นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ฉีเล่อเล่อเหลือบมองพระองค์ “เสด็จปู่ของพระองค์ใกล้ไม่ไหวแล้ว จะเข้าไปหรือไม่เพคะ?”
พอเซิ่งเฉียนได้ยินก็ไม่มีพระทัยไปคิดเรื่องอื่นอีก รีบพยักพระพักตร์ “ดี ขอคุณหนูใหญ่ช่วยข้าด้วย”