เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 488 ภาค – ฝ่ามือเดียวกำหนดฟ้าดิน 24
ฉีเล่อเล่อไม่แม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่นานก็ปรากฏตัวที่ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ
ทหารรักษาชายแดนแต่ละคนผอมจนเหลือแต่กระดูก สีหน้าเลื่อนลอยสิ้นหวัง ยังคงเฝ้ารักษาสถานที่แห่งนี้ต่อไป
แม้แต่น้ำเสียงของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความอ่อนล้า “พวกเราเป็นเช่นนี้ เมื่อใดจะถึงจุดสิ้นสุดเสียที?”
“นั่นสิ ตอนนี้ราชสำนักไม่จ่ายแม้แต่เบี้ยหวัดทหาร หรือพวกเราต้องเฝ้าอยู่เช่นนี้ รอจนอดตายหรือ?”
“แม่ทัพใหญ่เยว่รวบรวมเสบียงทหารไม่ได้ อีกสองวันพวกเราก็ไม่มีอะไรให้กินแล้ว พวกเจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
...
ราษฎรเสื้อผ้าขาดวิ่นจนแทบปิดกายไม่มิด ทหารผอมจนเหลือแต่กระดูก ทว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่อยู่เบื้องบนกลับยังเสวยสุขอย่างฟุ่มเฟือย ใช้ชีวิตเมามายในความสุข พลางแก่งแย่งอำนาจกันไม่หยุด