เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 467 ภาค –ฝ่ามือเดียวกำหนดฟ้าดิน 3
ฉีเจิ้นถิงหันไปมองบุตรีผู้อ่อนแอขี้โรคและไร้ประโยชน์ของตน
“พ่อเพิ่งรู้วันนี้เองว่า คุณหนูใหญ่ของบ้านเรามีเล่ห์เหลี่ยมถึงเพียงนี้ แต่ตอนนี้หลักฐานก็ไม่มี ต่อให้เจ้าพูดไปจะมีประโยชน์อะไร? ลองถามคนที่นั่งอยู่ที่นี่ดูสิ ว่ามีผู้ใดยินดีเป็นพยานให้เจ้า? แต่พ่อก็ดูแคลนเจ้าเกินไปจริง ๆ ร่างกายอ่อนแอถึงเพียงนี้ ยังฝึกวิชาตัวเบาได้ด้วยหรือ? เพียงแต่ความสามารถแค่นั้นยังไม่พอให้ผู้ใดเห็นอยู่ในสายตา”
เมื่อครู่ฉีอวี้เพิ่งพามารดาที่ร้องไห้จนแทบขาดใจกลับไปปลอบที่เรือนด้านหลัง พอได้ยินข่าวจากด้านหน้า เขาก็รีบร้อนวิ่งกลับมา
“น้องสาว พวกเราไปกันเถอะ หัวใจของท่านพ่อลำเอียงไปแล้ว ต่อให้พูดอะไรอีกก็ไม่มีประโยชน์ ผู้คนแต่ไหนแต่ไรก็ยกย่องผู้สูงส่งเหยียบย่ำผู้ต่ำต้อย อย่าแย่งชิงอีกเลย พวกเราสู้เขาไม่ได้หรอก”