กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320 ภาค –ข้าคือหวังเป่าชวน 5
ฉีเล่อเล่อนั่งอยู่ในตำหนัก หลับตาบำเพ็ญพลังอย่างสงบ
งานเช่นนี้นางทำมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ย่อมคุ้นเคยจนแทบไม่ต้องออกแรง
หลังเข้าสู่หนทางแห่งการบำเพ็ญ นางก็หยิบหินวิญญาณออกมากำไว้ในมือ เพื่อเร่งความเร็วในการฝึกฝน
เช้าวันรุ่งขึ้น องค์หญิงไต้จ้านเสด็จมาคารวะอีกครั้ง ทั้งยังทรงนำแกงบำรุงมาด้วยหนึ่งถ้วย
พระพักตร์ขององค์หญิงแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “พี่หญิง เมื่อวานข้าได้ตำรับนี้มา จึงลองให้คนในวังทำดูแล้ว แกงถ้วยนี้ไม่เพียงบำรุงร่างกายได้ดีเยี่ยม รสชาติก็ยังดื่มง่าย วันนี้จึงนำมามอบให้พี่หญิงหนึ่งถ้วย หวังว่าพี่หญิงจะไม่รังเกียจ”
ฉีเล่อเล่อมองแกงที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ก่อนยิ้มบาง ๆ “อืม ดี น้องหญิงมีน้ำใจแล้ว”