กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 ภาค –ข้าคือหวังเป่าชวน 2
เซวียผิงกุ้ยคิดว่าเจ้าของร่างเดิมทรยศต่อคำสัตย์ที่ว่าชาตินี้จะร่วมเรียงเคียงหมอน ชาติหน้าจะร่วมหลุมฝังศพ ด้วยความโกรธจึงแต่งงานกับองค์หญิง และด้วยความโกรธอีกเช่นกันจึงขึ้นเป็นเจ้าผู้ครองแคว้นซีเหลียง
แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เชื่อว่าคนรักตายแล้ว นางเฝ้ากระท่อมถ้ำอันหนาวเหน็บเพียงลำพังนานถึงสิบแปดปี ในที่สุดก็รอจนเมฆหมอกจางหาย ได้เห็นแสงจันทร์เสียที ท่านอ๋องเซวียเพิ่งได้รู้ว่า หวังเป่าชวนไม่ได้ทรยศต่อคำสัตย์ของพวกเขา ยังคงเฝ้ารอเขาอยู่ในกระท่อมถ้ำแห่งนั้น
ชื่อเสียงเรื่องความซื่อสัตย์มั่นคงของคุณหนูหวังเลื่องลือไปถึงแคว้นซีเหลียงแล้ว