เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 316 โลกที่ 18: ข้าคือหวังเป่าชวน 1
ฉีเล่อเล่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ต้องยอมรับว่าความโรแมนติกของผู้ชายประเทศเอฟแตกต่างจากความเก็บงำของผู้ชายประเทศฮวาโดยสิ้นเชิงจริง ๆ เธอเคยคิดว่าจะบอกลอว์เรนซ์ดีไหมว่าตัวเองไม่ใช่แม่ของฉีหยวนหยวน แต่พอคิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ ถึงอย่างไรเธอก็อายุมากกว่าเขามากจริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังรู้สึกว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ดูจะเพลิดเพลินกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนแบบนี้ไม่น้อยเสียด้วย
.......................................................
หลายปีต่อมา ฉีเล่อเล่อกับฉีหยวนหยวนส่งลอร่ากับลอว์เรนซ์จากโลกนี้ไปได้หลายปีแล้ว คนหนึ่งกับหุ่นยนต์อัจฉริยะหนึ่งตัวเอาแต่ปรุงยาและหลอมอุปกรณ์เวทมนตร์กันทุกวัน จนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างมาก และกำลังคิดกันอยู่ว่าจะหาเรื่องสนุกอะไรทำดี