เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 128 ภาค – โลกดินแดนรกร้าง (จบ)
จี้เสวียนเกอสะดุ้งเฮือก รู้สึกราวกับกำลังถูกสัตว์ร้ายจับจ้อง เขาถอยหลังไปหลายก้าวแล้วพูดเสียงเบา
“ถ้าพี่ใหญ่ไม่อยากแสดงพลังพิเศษก็ช่างเถอะ”
ฉีเล่อเล่อมองเขาอย่างดูแคลน “ลูกพี่ลูกน้อง นายจะขี้ขลาดขนาดนี้ได้ยังไง เสียหน้าตระกูลจี้ของเราจริงๆ”
ทุกคนชะงักไปพร้อมกัน ลูกพี่ลูกน้อง? หมายความว่าอย่างไร?
คุณชายใหญ่หวังรีบขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางชวนหาเรื่อง “คุณหนูใหญ่ ทำไมถึงเรียกจี้เสวียนเกอว่าลูกพี่ลูกน้องล่ะ? เขาไม่ควรเป็นน้องชายของคุณหรือ?”
หัวใจของจี้เสวียนเกอเต้นแรง เขารู้แล้วว่าวันนี้ตัวเองคงต้องขายหน้าแน่
ฉีเล่อเล่อยื่นมือออกไปดันใบหน้าที่คุณชายใหญ่หวังยื่นเข้ามา “อยู่ห่างๆ หน่อย กลิ่นรบกวนฉัน คำว่าลูกพี่ลูกน้องยังไม่เข้าใจ นายสมองมีปัญหาหรือไง? ก็เพราะจี้เสวียนเกอเป็นลูกชายของอารองฉันน่ะสิ”
คุณชายใหญ่หวังพูดไม่ออก ต่อให้ฉันตั้งใจยุแยงพวกคุณ ก็ไม่เห็นต้องด่ากันตรงๆ แบบนี้เลย!