กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 ภาค – โลกดินแดนรกร้าง 12
ฉีเล่อเล่อกินอาหารไปพลางสวนกลับไปพลาง “ฉันไม่ได้เป็นแค่คนป่าเถื่อนนะ ฉันยังโตมากับการคุ้ยขยะด้วย ต้องขอบคุณที่มีแม่ไร้ประโยชน์คนหนึ่งจริงๆ”
เสิ่นซูโมโหจนวางตะเกียบกระแทกโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นเดินจากไป
ฉีเล่อเล่อเห็นอาหารของเธอยังไม่ได้แตะ จึงยกมาวางตรงหน้าตัวเองอย่างไม่เกรงใจ แล้วเททั้งหมดลงในจาน “ทิ้งอาหารให้เสียเปล่ามีความผิดนะ ระวังวันหลังจะไม่มีอะไรกิน ฉันจะจับตาดูการเบิกจ่ายเสบียงให้ดี ใครคิดกินเกินส่วนหรือแอบเอาเกินสิทธิ์ ฉันไม่เกรงใจแน่”
คนทั้งโต๊ะมองเธอกินอาหารสองชุดอย่างหน้าตาเฉย ต่างพากันเงียบกริบ
ถึงจะเป็นตระกูลใหญ่ แต่อาหารระดับสูงแบบนี้ก็จำกัดปริมาณต่อคน หากมื้อนี้ไม่กิน มื้อต่อไปก็ต้องเอาแต้มผลงานของตัวเองไปซื้อ