เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 ข้ารับจวิ้นจู่มาเป็นอนุให้สามี 15
ป๋ายอวี้ชวนตกใจในใจ รีบมองใบหน้าฉีเล่อเล่อ แต่กลับเห็นเพียงสีหน้าเย้ยหยัน ไม่เห็นว่านางมีท่าทีโกรธแค้นแต่อย่างใด
ที่แท้ยังคงผูกใจเจ็บเรื่องคราวก่อนอยู่สินะ เขาจึงค่อยโล่งอก
ป๋ายอวี้ชวนรีบเปลี่ยนสีหน้า ยิ้มเอาใจพลางกล่าว “หว่านเอ๋อร์ เจ้าคิดมากไปแล้ว ไหนเลยจะมีเรื่องเช่นนั้น? เหตุใดนับวันเจ้าจึงยิ่งไม่เชื่อใจข้า? เอาละ พวกเราหาผู้ซื้อได้แล้ว รีบไปจัดการสัญญาซื้อขายให้เรียบร้อยเถิด”
ร้านค้าทั้งสองแห่งไม่เพียงมีขนาดใหญ่ ทำเลยังดี อีกทั้งกิจการรุ่งเรือง ราคาย่อมไม่ต่ำ
เงินจำนวนนี้สำหรับฉีเล่อเล่อไม่นับว่าเป็นสิ่งใด แต่แน่นอนว่านางไม่มีวันยกให้ศัตรูเหล่านี้ได้ประโยชน์เปล่า ๆ
ฉีเล่อเล่อหยิบโฉนดร้านค้าทั้งสองแห่งออกมาจากแขนเสื้อ
ดวงตาของป๋ายอวี้ชวนพลันฉายแววร้อนแรง