กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เย่ชิวไป๋พยักหน้าในความมืด เธอผ่าลากศพไปซ่อนไว้หลังโขดหิน แล้วลากเชลยเป็นมายังฝั่งถ้ำ
เย่ชิวไป๋หอบหายใจพลางเปิดไฟฉาย สวี่อวิ๋นฟานถึงได้พบว่าบนมือของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดไม่น้อย
คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยแล้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“เธอเป็นผู้หญิงแท้ ๆ เจอเรื่องแบบนี้ไม่กลัวเลยสักนิดเหรอ”
“มีอะไรให้ต้องกลัว อย่าลืมสิว่าฉันเป็นหมอ”
“คนไข้ที่ฉันเคยรักษามีตั้งเท่าไหร่ คนตายที่เคยเห็นก็ไม่ใช่น้อย ๆ”
“แล้วก็ในเวลาที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ ความกลัวไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไรเลย!”
เย่ชิวไป๋เปิดไฟฉาย สวี่อวิ๋นฟานถึงได้พบว่าสีหน้าของเธอราบเรียบ แววตาไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ความสุขุมเยือกเย็นทำให้คนรู้สึกสบายใจ