0030

⬢⬢⬢

ตอนที่ 30 ควรต้องสอนก็ยังต้องสอน

ลู่หวยซีเดินตามหลังเซี่ยหยวนจิงอย่างว่านอนสอนง่าย คิ้วขมวดมุ่นเบา ๆ พลางหวนคิดถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวอย่างรุนแรงเมื่อครู่อยู่ตลอดเวลา

ก็ใช่ว่าจะหาสาเหตุไม่พบ มันเลือนรางก้ำกึ่ง ทั้งยังมิได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนเกินไปนัก

ทว่า——

ไม่น่าเป็นเช่นนี้เลย

“คราวหน้าหากทางนั้นเรียกให้เจ้าไปหาอีก ก็ปฏิเสธไปตรง ๆ บอกว่าข้าไม่ให้ไป”

เซี่ยหยวนจิงกล่าวจบอยู่นานสองนานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ พอหันกลับไปมอง แม่หนูน้อยก็ไม่รู้วิญญาณล่องลอยไปถึงไหน มีสีหน้ากลัดกลุ้มคิดไม่ตกอยู่เต็มใบหน้า

เขามองอยู่ชั่วครู่ เมื่อเห็นว่าหัวคิ้วของนางยังคงขมวดแน่นไม่คลาย สองตาหรี่ลงเล็กน้อยโดยไม่ดูทาง เขาจึงชะลอฝีเท้าลงบ้าง