กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Carnet11
ตอนที่ 31 วิหารบรรพชนเป็นกรง เชิญผู้ร้ายลงไห
หลังถือศีลชำระกายครบสามวัน ดวงจันทร์ลอยสูงกลางฟ้า
ค่ำคืนนี้ พระนครหลวงเงียบสงัดราวกับสุสานขนาดมหึมา
ถนนพิธีที่ทอดไปสู่วิหารบรรพชนหลวงมืดสนิท โคมสองข้างทางถูกดับลงทั้งหมด เหลือเพียงแสงจันทร์เย็นเยียบที่ขับเส้นขอบแผ่นหินหยกขาวให้ดูหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม
เสียงลมครวญอยู่ตามมุมชายคา คล้ายเสียงวิญญาณนับไม่ถ้วนกำลังกระซิบ
ฉินเทียนวางมือบนด้ามดาบ ร่างกำยำยืนนิ่งอยู่ใต้ซุ้มกระเบื้องเคลือบขนาดมหึมาหน้าวิหารบรรพชน ราวกับรูปสลักเหล็กที่หลอมรวมเข้ากับความมืด
เบื้องหลังเขาคือยอดฝีมือสามร้อยนายจากกองเทียนเช่อ
พวกเขาคือเงา คือภูตผี คือกลิ่นอายแห่งความตายที่ซ่อนอยู่ตามทุกมุมกำแพง ทุกกระเบื้องหลังคา และทุกหย่อมความมืด
ตาข่ายสังหารที่มองไม่เห็นได้ปิดล้อมสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ อันเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติสูงสุดของราชวงศ์เหอไว้อย่างสมบูรณ์
อย่าว่าแต่มนุษย์มีชีวิตเลย