ตอนที่ 30 แผ่นดินของเรา ลานล่าของเรา

ตอนที่ 30 แผ่นดินของเรา ลานล่าของเรา

กรมพิธีใน เรือนส่วนตัวของเว่ยจิ้น ขันทีประทับตรา

แสงตะเกียงเล็กเท่าเมล็ดถั่ว

เงียบจนได้ยินไส้ตะเกียงแตกดังเบา ๆ ในถ้วยน้ำมัน ราวกับมันกำลังพอใจอยู่กับความสงบ

“คนพวกนั้น...ก็แค่เด็กไร้เดียงสา”

เว่ยจิ้นใช้มือที่ดูแลเสียเนียนละเอียดกว่าหญิงสาว ค่อย ๆ ชงชาหลงจิ่งเก็บก่อนฤดูฝนให้ตนเอง

น้ำเดือดไหลลงกาน้ำชา กลิ่นชาลอยขึ้นเป็นสายราวงู

ไอสีขาวพร่ามัวปิดบังใบหน้าที่แขวนรอยยิ้มถ่อมตนตลอดเวลา ยิ่งทำให้ความว่าง่ายซึ่งฝังถึงกระดูกดูยากหยั่งถึง

ในสมองของเขา กำลังทบทวนความเปลี่ยนแปลงทั้งในและนอกวังช่วงหลายวันมานี้อย่างรวดเร็ว

อดีตฮองเฮากู้เจาอี๋ อาศัยความทรงจำจากชาติก่อน คิดเป็นจักรพรรดินี สุดท้ายเล่นจนตนเองกลายเป็นสตรีแค้นในตำหนักเย็น ทุกวันนี้ทำได้เพียงใช้สาวนักฆ่าผู้น่าสงสารไปทำกลอุบายสกปรกที่ขึ้นโต๊ะใหญ่ไม่ได้