บทที่ 10 พระเดชดั่งคุกสวรรค์ กระจกทมิฬแขวนสูง

บทที่ 10 พระเดชดั่งคุกสวรรค์ กระจกทมิฬแขวนสูง

มุมตะวันตกเฉียงเหนือของพระราชวังต้องห้าม

ตำหนักเย็น

ที่นี่คือเงามืดลึกที่สุดภายใต้แสงแห่งพระราชอำนาจ เป็นสถานที่ซึ่งความรุ่งเรืองถูกลืมเลือนอย่างสิ้นเชิง

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับที่สะสมมานาน ผสมทั้งตะไคร่ ความเน่าเปื่อย และความสิ้นหวัง

แม้แต่แสงจันทร์ที่ตกลงบนหมู่ตำหนักทรุดโทรมยังดูหนาวเย็น ไร้ความอบอุ่น

แต่ในห้องหนึ่งซึ่งอยู่ลึกสุดของสุสานคนเป็นแห่งนี้ กลับสะอาดและสงบจนผิดปกติ

บนพื้นปูพรมเปอร์เซียหนานุ่ม ปิดกั้นความเย็นจากอิฐทองคำด้านล่างจนหมด

ตรงมุมห้อง ถ่านเงินชั้นดีเผาไหม้เงียบ ๆ ภายในเตาทองแดงรูปหัวสัตว์ชุบทอง

ไม่มีควัน มีเพียงความอบอุ่นที่ขับไล่ราตรีหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วงจนหมดสิ้น