บทที่ 7 คมดาบแห่งจักรพรรดิ รอรับแขกคนสำคัญ

บทที่ 7 คมดาบแห่งจักรพรรดิ รอรับแขกคนสำคัญ

ราตรีดำสนิทราวหมึก ปกคลุมทั่วนครหลวง

มีเพียงจวนของกู้ปิ่งเชียน อดีตเสนาบดีใหญ่ ที่ในเวลานี้สว่างไสวราวกลางวัน ราวกับต้องการเผาความมืดไร้ขอบเขตให้ทะลุเป็นรู

หน้าจวนรถม้าสัญจรไม่ขาด เหล่าขุนนางชั้นสูงหลั่งไหลเข้ามา

แต่ภายในกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง

ทันทีที่ฉินเทียนในเกราะดำ ถือกล่องไม้จื่อถานก้าวเข้าสู่ห้องจัดงานเลี้ยง สิ่งที่ปะทะใบหน้าไม่ใช่บรรยากาศรื่นเริงของงานวันเกิด

แต่เป็นอากาศขุ่นมัวที่ปะปนกลิ่นแป้งหอม สุรา และกลิ่นอายเน่าเฟะของความเสื่อมทราม

ดนตรีบรรเลงอ่อนหวาน นางรำสะบัดแขนเสื้อยาวพลิ้วไหว

แต่ใต้ความสุขสำราญนั้นกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความโลภที่กดไว้ไม่มิด

สายตาของฉินเทียนคมดั่งมีด กวาดมองช้า ๆ